Depresja

Depresja poporodowa nie jest „trudnym charakterem”, „histerią” ani konsekwencją braku wdzięczności za dziecko. To realne zaburzenie nastroju, które potrafi rozbić poczucie sensu, wiarę w siebie i więź z bliskimi – właśnie wtedy, gdy świeżo upieczona mama najbardziej potrzebuje oparcia. W gabinecie często słyszę: „Powinnam być szczęśliwa, a czuję pustkę i lęk”. Leczenie depresji poporodowej wymaga uważnego podejścia: psychoterapii, czasem farmakologii oraz zaangażowania partnera. W mojej ocenie najważniejsze dzieje

Leczenie zaburzeń nastroju wymaga uważności, odwagi i gotowości do spotkania z własnym sposobem myślenia. W podejściu CBT traktuję wahania nastroju nie jako „defekt”, lecz jako informację o tym, że umysł próbuje radzić sobie ze stresem w sposób, który już nie pomaga. Terapia staje się wtedy drogą do odzyskiwania równowagi – nie przez tłumienie objawów, lecz przez zrozumienie zależności między myślami, emocjami i zachowaniami. Im szybciej ktoś podejmuje pracę, tym łatwiej odbudowuje poczucie wpływu na własne życie.