W epoce poradników, podcastów i motywacyjnych cytatów na Instagramie samopomoc stała się niemal stylem życia. Uczy, jak być szczęśliwym, produktywnym i uważnym. Ale czy naprawdę potrafi uleczyć cierpienie? Czy wystarczy czytać, medytować i afirmować, by poradzić sobie z depresją, lękiem czy poczuciem pustki? Gdzie kończy się rozwój, a zaczyna potrzeba terapeutycznego wsparcia? To pytanie coraz częściej zadają sobie ludzie, którzy próbują radzić sobie sami, lecz wciąż czują, że coś w środku nie działa.

W ostatnich latach rozwój osobisty stał się jednym z najczęściej powtarzanych haseł. Kursy, warsztaty i sesje coachingowe obiecują poprawę jakości życia, zwiększenie motywacji i odnalezienie sensu. Jednocześnie wiele z tych obietnic przypomina język używany w psychoterapii. Gdzie zatem kończy się coaching, a zaczyna terapia? Czy rozwój osobisty może rzeczywiście pełnić funkcję leczenia — czy raczej jest próbą jego imitacji.